Strona główna    Prześlij do znajomego    Forum dyskusyjne    Pobierz banner    Kontakt
 
 
 
MAŁE DZIECKO
 
RADY I PORADY
 
PRZEDSZKOLE
 
KĄCIK NAUCZYCIELSKI
 
Internet
     
 

>> Kącik nauczycielski >> Bieżące artykuły i aktualności >> Wychowanie literacko – teatralne w przedszkolu 

Wychowanie literacko – teatralne w przedszkolu

Dziecko w wieku przedszkolnym jest nie tylko dobrym rozmówcą i słuchaczem, jest też dobrym aktorem. Lubi zatem odgrywać różne role wzięte bądź z rzeczywistości, bądź z opowiadań czy bajek. Czasem inscenizacje rodzą się u dzieci naturalnie i spontanicznie, wówczas pomoc dorosłego nie jest potrzebna, czasem jednak właśnie dorosły może stać się ich inspiratorem i organizatorem.
Dzięki swoim wartościom artystycznym i tematyce literatura dziecięca odgrywa ważną rolę w realizacji zadań z wszystkich obszarów edukacyjnych. Właściwie dobrana literatura, czyli licząca się z właściwościami psychiki odbiorców, ułatwia kształtowanie zarówno ich postawy odbiorczej jak i postawy czynnej, wyrażającej się w ekspresji odtwórczej i twórczej – wynikającej a własnej inwencji.

Maria Kwiatowska proponuje następujące formy wychowania literacko – teatralnego w przedszkolu:
- obcowanie z książką
- słuchanie utworów literackich
- recytowanie wierszy
- zabawy inscenizowane
- teatr
- twórczość słowna


OBCOWANIE Z KSIĄŻKĄ

Rodzajem czytelni w przedszkolu jest „kącik książki”. Sprzyja on osobistemu kontaktowi dziecka z książką. Pozycje udostępnione dzieciom powinny odznaczać się autentycznymi walorami artystycznymi. Książka musi stanowić całość, na którą składa się jej struktura graficzna, ilustracje i tekst.
Swobodne oglądanie książek pociąga za sobą interpretację słowną ilustracji. Zależnie od dotychczasowych doświadczeń dzieci, albo nie znają jeszcze treści książki domyślają się tej treści, albo interpretują obrazki, znając już dany utwór. Czytelnia przedszkolna ma więc na celu:
~ rozbudzenie zaciekawienia dzieci utworami literackimi
~ umożliwienie powtórnego przeżywania ich treści
~ przyzwyczajanie do samodzielnego poszukiwania kontaktu z książką
~ rozwijanie aktywności dzieci
~ rozwijanie chęci do swobodnego wypowiadania się.

SŁUCHANIE UTWORÓW LITERACKICH

Różne formy przekazu – opowiadania, recytacje i lektury, mają na celu obcowanie dziecka z pięknem słowa literackiego.
Przy wyborze tekstów literackich trzeba wziąć pod uwagę takie właściwości rozwojowe dziecka, jak intensywność jego przeżyć, krótkotrwałość uwagi, podatność na zmęczenie.
Percepcję dzieci wzbogaca w naturalny sposób oglądanie przez ilustracji z książek przed lub po wysłuchaniu utworu, a także inne sposoby pobudzające aktywność małych słuchaczy. Będzie to zachęcanie dzieci do zabaw, naśladowanie głosów i ruchów zwierząt, powtarzanie refrenów wplecionych w tekst literacki, śpiewanie piosenek do słów wierszy itp.
Starsze dzieci zachęca się do opowiadania fragmentów utworów, do wypowiedzi na temat występujących w nim postaci. Są to cenne chwile ekspresji, które można przedłużać, stawiając dzieciom pytania.

RECYTOWANIE WIERSZY

Recytowanie wierszy, śpiewanie piosenek łączy się z odtwarzaniem tekstu utrwalonego w pamięci i rozwijaniem ekspresji odtwórczej. Recytowanie to jest podstawową formą przybliżania dzieciom języka literatury pięknej i przyswajania przez nie kultury żywego słowa.
Przyswajanie wiersza obejmuje kilka etapów. Tak więc, aby dzieci mówiły tekst ze zrozumieniem, umożliwiającym własną ekspresję a nie stereotypowo, mechanicznie, trzeba wiersz wybrać, zaaranżować i zastosować właściwe metody jego nauki. Wybierać należy wiersze niezbyt długie, melodyjne, rytmiczne, o treści bliskiej dziecku. Utrwalenie wiersza powinno odbywać się za pomocą różnych sposobów stale urozmaicanych i zmienianych.
Recytacja nauczyciela jest dla dzieci wzorem, którego nie powinny biernie naśladować, mówiąc wiersze swobodnie, naturalnie, „po swojemu”.

ZABAWY INSCENIZOWANE

Zabawy te służą rozwijaniu ekspresji dziecka. Inscenizując opowiadania i bajki napisane prozą dzieci uczą się tekstu na pamięć. Zabawy inscenizowane stwarzają zatem dużo możliwości rozwijania słownej inwencji dziecka, a także sprzyjają integracji, która może się dokonywać między słowem a muzyką lub plastyką ( stroje, dekoracje ).
Do inscenizacji wybiera się utwory o żywej i prostej akcji, w której występuje kilka postaci. Dzieci mogą brać na siebie role różnych postaci ludzkich i zwierzęcych, a także przedstawiać różne przedmioty.
Trzeba pamiętać, że początkowo zabawa będzie miała przebieg nieskładny. Dzieci trudno radzą sobie z następstwem w czasie, nie umieją prowadzić dialogów, nie czekają na swoją kolej wypowiedzi. Dzieciom trzeba jednak pozwolić postępować drogą prób i błędów, nie narzucać sposobów interpretowania ról, pobudzać i aprobować ich własną inicjatywę.
Co pewien czas konieczne jest zmienianie dzieciom ról, aby każdemu z nich dać możliwość wybierania tej, na której mu zależy. Ważna rola ma szczególne znaczenie dla dzieci nieśmiałych, mało popularnych w grupie, gdyż poprawia się ich samopoczucie i zaspokaja utajone często pragnienia.

TWÓRCZOŚĆ SŁOWNA

Mowa dzieci w wieku przedszkolnym jest naturalna, żywa i zabarwiona emocjonalnie. Towarzyszą jej ruch, gest i mimika. Dziecko tworzy oryginalne neologizmy.
Nauczyciel powinien pobudzać dzieci do dłuższych wypowiedzi, do opisywania różnych przedmiotów, ilustracji, tworzenia opowiadań.
W zasadzie każda wypowiedź dziecka daje mu możliwość twórczej ekspresji. Szczególne jednak znaczenie pod tym względem mają swobodne wypowiedzi dziecka wypływające z jego przeżyć, o których mówi z własnej potrzeby. Sytuacje takie są powiązane z interesującą dziecko spontaniczną działalnością, z zabawą i twórczością plastyczną.
Bezpośredniość, świeżość i obrazowość stylu dziecięcych opowiadań ma swoje walory jako twórcza ekspresja, którą należy rozwijać zgodnie z możliwościami każdego dziecka.


TEATR

Teatr jest zespoleniem słowa, gestu, muzyki i plastyki. Dziecięce zabawy tematyczne nawiązują do teatru, gdyż często dzieci podejmują różne role, a wydarzenia rozgrywają się jak gdyby na scenie.
Można zatem stwierdzić, że wstępny etap edukacji teatralnej w przedszkolu polega na rozwijaniu samorzutnych zabaw dzieci, które otwierają przed nimi świat fikcji i umowności, stanowiących istotę teatru.
Zabawy, którym towarzyszy fikcja, mówią o związku jaki zachodzi między percepcją świata przez dziecko a jego potrzebą ekspresji. Nawet we wczesnym dzieciństwie nie polegają one tylko na naśladownictwie, ale są przede wszystkim wyrazem własnych przeżyć dziecka. Rzuca to światło na rolę i sens zabawy w rozwoju dziecka. R. Miller w swojej pracy „Edukacja teatralna w przedszkolu” stwierdza, że stwarzając w zabawie fikcję odzwierciedlającą otaczające życie, dziecko przeobraża się w różne postacie, ale mówi i działa w swoim imieniu. Ustosunkowuje się do spraw znanych z własnego doświadczenie. Zabawa w teatr umożliwia dziecku poznawanie życia i ludzi angażując jego własne doświadczenia, uczucia i pragnienia, w których wyraża się i kształtuje stosunek do samego siebie.



Małgorzata Rosińska
 
 
 
 
 
     
 
20 sierpnia 2014 
środa 10:45
 
HOME
FORUM
PORADNIE
PRZEDSZKOLA
 
 

REKLAMA




 góra     powrót
© STEP   |   Design by 3xw.pl   |   Hosting Infocomp