Strona główna    Prześlij do znajomego    Forum dyskusyjne    Pobierz banner    Kontakt
 
 
 
MAŁE DZIECKO
RADY I PORADY
 
PRZEDSZKOLE
 
KĄCIK NAUCZYCIELSKI
 
 
Internet
     
 

>> Małe dziecko >> Czynniki rozwoju dziecka sześcioletniego 

Czynniki rozwoju dziecka sześcioletniego

Czynnikami rozwoju nazywamy bodźce, które kontrolują stałość wewnętrznego środowiska organizmu, powodujące rozwój czy też jego zmiany. Żeby zastanowić się nad czynnikami rozwoju dziecka sześcioletniego należałoby określić jego prawidłowy rozwój w tym okresie wieku.

Dziecko sześcioletnie znajduje się już w trzeciej fazie rozwoju przedszkolnego i przed nim ostatnie miesiące przed osiągnięciem dojrzałości szkolnej. Sześciolatek przejawia duże zainteresowania przyrodą i zjawiskami życia społecznego. Chłonie informacje o bliższym i dalszym otoczeniu. W tym wieku lepiej radzi sobie w pracy w zespole. Jest zdolne do większego wysiłku i skupienia uwagi. Bez trudu uczestniczy w pogadankach lub zajęciach kształcących pojęcia matematyczne i przyrodnicze. Następuje wyższy stopień uspołecznienia i samodzielności dziecka. Potrafi zająć się np. rodzeństwem lub wykonuje drobne prace domowe. Wolny czas spędza przeważnie bawiąc się, ponieważ zabawa jest to jeszcze jego ulubiona forma aktywności.

Wśród wielu elementów otoczenia i organizmu człowieka można wyróżnić grupy, które czynnie oddziaływają na rozwój autogenezy. Elementy te są czynnikami rozwoju, które w różnym stopniu oddziaływają na organizm. Czynniki można podzielić na endogenne, które są wewnątrz oraz egzogenne, które oddziaływują zewnętrznie. Można wyróżnić wg N. Wolańskiego cztery grupy czynników:
1. Czynniki endogenne genetycznie.
2. Czynniki endogenne paragenetycznie.
3. Czynniki egzogenne.
4. Tryb życia.
Czynniki endogenne genetycznie przejawiają się przez regulacje organizmu, którego są częścią. Jest to cały genotyp.
Czynniki endogenne paragenetycznie. Są to czynniki współdziałające, które względem płodu są zewnętrzne, a do organizmu matki endogenne.
Czynniki egzogenne. Jest to środowisko otaczające organizm. Tryb życia. Czynniki współdziałające pośrednio: obciążenie wysiłkiem fizycznym i psychicznym, napięcia, relaks. Tryb życia znajduje się w związku z czynnikami endogennymi takimi jak temperament czy potrzeby.

Rozwój dziecka zależny jest od wielu czynników. To one pośrednio wpływają na tempo i rytm rozwoju. Najistotniejszymi czynnikami wg innej klasyfikacji są czynniki biologiczne, środowiskowe i wrodzone. Zadatki wrodzone przyczyniają się do rozwoju cech fizycznych , ale również wpływają na cechy psychiczne jak temperament i inteligencja. Cechy dziedziczne i wrodzone tworzą warunki dalszego rozwoju, ale nie przesądzają o jakości. Czynniki biologiczne i środowiskowe są od siebie uzależnione. Istotny wpływ na rozwój ogólny dziecka, a w szczególności na sferę społeczno-moralną i intelektualną ma przede wszystkim najbliższe środowisko jakim jest rodzina, później środowisko rówieśnicze i środowisko lokalne.

Rodzina jest dla dziecka grupą podstawową i to od niej w dużej mierze zależy prawidłowy rozwój. Dziecko rozwija się harmonijnie gdy rodzina zaspokaja jego potrzeby biologiczne i psychiczne. Układ stosunków w rodzinie, atmosfera, poziom ekonomiczny, wykształcenie rodziców, opieka nad dzieckiem, to wszystko przyczynia się pośrednio na jego rozwój i kształt jego życia. Przebywanie z dzieckiem, podążanie za jego potrzebami, akceptacja, ciepło daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, a to wpływa na prawidłowe tempo rozwoju. Dziecko sześcioletnie przejawia inicjatywę w działaniu i podąża za osobą, która potrafi ukazać w atrakcyjny sposób cel możliwy do osiągnięcia. Dziecko uspołecznione zazwyczaj ma uspołecznionych rodziców.

W wieku przedszkolnym dziecko wchodzi w kontakty z grupą rówieśniczą i jest ona również ważnym zewnętrznym czynnikiem rozwoju. Osobowość dziecka ulega socjalizacji dzięki uczestnictwie w różnych grupach. M. Przetacznikowa twierdzi, że „socjalizacja polega na przechodzeniu od czynności indywidualnych do zespołowych, wychowywanych wspólnie przez grupę jednostek”. Dziecko wchodząc do grupy rówieśników dostosowuje się do wymogów stawianych przez rówieśników i uczy się sposobu postępowania. Pozycja dziecka w grupie rówieśniczej i jego relacje z innymi może wpłynąć na samoocenę. Doświadczenia w kontaktach oddziaływują na jego rozwój emocjonalny, społeczny i poznawczy.

Kolejnym ważnym czynnikiem rozwoju jest szersze otoczenie, zarówno dobro kulturalne, telewizja, książki, zamierzone i niezamierzone wpływy ludzi. Duże znaczenie zaczyna mieć dla dziecka sześcioletniego środowisko lokalne takie jak przedszkole, nauczyciel. Nauczyciel ma za zadanie zapewnić właściwe tempo rozwoju każdemu dziecku. Bodźce rozwojowe dostosowane do jego możliwości percepcyjnych, formy opieki, poziom dydaktyczno-wychowawczy są to czynniki, które różnicują poziom rozwoju dziecka.

Na rozwój dziecka mają znaczenie czynniki, które oddziaływują na optymalizacje intelektualnego rozwoju:
1. Zainteresowanie rodziców wykazywanych dla dzieci, nastawienie na kontakty i rozmowy z nimi.
2. Wielkie znaczenie mają: miłość, akceptacja, spójność rodziny.
3. Rodzice, którzy za silną emocjonalną zależność dzieci opóźniają intelektualny rozwój.
4. Na rozwój mowy pozytywnie wpływają rozmowy z dzieckiem, czytanie książek dziecku.
5. Rozwojowi sprzyja utrzymywanie przez rodziców kontaktów z szerszym otoczeniem.

Środowisko musi stwarzać dziecku różne formy aktywności i w ten sposób stymulować kierunek rozwoju. Rozwój dziecka zależy od wielu czynników związanych z najbliższymi kręgami środowiskowymi, w którym ono żyje.
Stymulowanie rozwoju fizycznego i psychicznego ma wpływ na prawidłowy przebieg rozwoju. Dobre zdrowie, prawidłowo funkcjonująca rodzina, wychowanie, zaspokojone potrzeby dziecka, pełna akceptacja, traktowanie podmiotowo, dobre wzory zachowań i stwarzanie możliwości uczenia się oraz silna motywacja dziecka będą oddziaływać na rozwój dziecka we wszystkich dziedzinach.

Rozwój dziecka zależy od doświadczeń „ja” – otoczenie. Dziecko rozwija się wtedy, gdy ma możliwość doświadczenia świata poprzez różnorodne zadania związane z działalnością umysłową, społeczną i kulturową. Dziecko potrzebuje przestrzeni oraz bodźców i wzorów. Podstawą fundamentalną są relacje między jednosferą i światem. Konieczność związków ze światem, aktywność dziecka kieruje się w stronę świata. W dużym stopniu jego rozwój zależy od doświadczeń w środowisku.



Bibliografia:

1. Brzezińska A., Dziecko w zabawie i świecie języka, Zysk i S-ka, Poznań 1995.
2. Guz S., Rozwój i edukacja dziecka: szanse i zagrożenia, UMC, Lublin 2005.

3. Kielar-Turska M., Zagrożenia rozwoju psychicznego w dzieciństwie „Wychowanie w Przedszkolu”, 2007, nr 8.
4. Przetacznik-Gierowska M., Tyszkowa M., Psychologia rozwoju człowieka, WSiP, Warszawa 2000.
5. Rembowski J., Rodzina w świetle psychologii, PWN, Warszawa 1987.
6. Żebrowska M. (red): Psychologia rozwojowa dzieci i młodzieży, PWN, Warszawa 1986

Jolanta Kowalik
 
 
 
 
 
     
 
23 września 2017 
sobota 5:55
 
HOME
FORUM
PORADNIE
PRZEDSZKOLA
 
 

REKLAMA




 góra     powrót
© STEP   |   Design by 3xw.pl   |   Hosting Infocomp